خدا باران رو آفرید تا ما آدمها با دیدنش بفهمیم آسمون هم با این

عظمتش وقتی دلش میگیره می باره ، پس چرا ما گاهی باریدن رو

از چشمهامون دریغ می کنیم ؟

چرا اشک ها رو تو قاب دیده زندونی میکنیم و بهشون اجازه رهایی نمی دیم.

چه خوبه گاهی مثل بچه ها سنگی رو به شیشه بغضمون بزنیم

تا با شکستنش دلمون خالی بشه .

دل ما نهایتش یه آسمون وسیعه که همیشه نمی تونه آبی باشه ،

گاهی از ابرهای تیره و سیاه پر میشه که چاره اش باریدنه

گاهی لبریز از درده که چاره اش چند تا فریاد بزرگه

.

.

پس به خاطر پاکی و طراوت دلمون هم که شده هر چند وقت یکبار

غمها و گرفتگی ها و کدورت ها مون رو بباریم.





« خدا بارون رو آفرید تا ما از گریستن خجالت نکشیم »