خسته ام. گاهی دلم میگیره از آدما . از روزگاری که توشیم. از این زمونه و مردماش. از اینکه جای همه چی عوض شده. اونچه که خوبه ، شده مایه ی دردسر.

به خاطر خوبی ، تنهات میزارن و دنبال اون چیزی هستن که تو فکر میکردی بدیه. ولی بدیها مایه افتخار و مباهات شدند و کلاس دارن!!!! کی دیگه دنباله خوبیه؟ اصلا دیگه چی خوبیه چی بدی؟؟؟؟ اصلا معیار چیه؟

مردم نادان شدند؟ ظاهربین شدند؟ آهان نه،....................... میگن دنبال دردسر نیستیم!

اگه کسی به خدایی اعتقاد داشته باشه و ظاهر و باطن دینشو حفظ کنه ، دردسره؟

اگه سرش به کار خودش باشه ......اگه........اگه.........

ما با کی لج کردیم؟

با تو؟ یا با خودمون؟