امام صادق (علیه السلام) را دیدند که بر روی خاک نشسته است و همانند مادر فرزند از دست داده ، گریه می کند و به پهنای صورت اشک می ریزد و چنین زمزمه دارد:

"آقای من! غیبت تو خواب را از دیدگان من ربوده و خاطرم را پریشان ساخته و آرامش دل را از من گرفته...

سرور من! غیبت تو مصیبتی جان کاه بر سراسر هستی ام فرو ریخته است که هرگز از آن تسلی نمی یابم.از دست دادن یاران، یکی پس ازدیگری اجتماعات را در هم می ریزد. بلاها و سختی ها، رنج و اندوها آن چنان بر دلم سنگینی می کند که دیگر اشک دیده و فریادهای سینه را احساس نمی کنم....

بحار الانوار219:51،کمال الدین:353