از تو می پرسم چرا ما؟

که باید مثل گلهای بهاری زنده و شاداب باشیم

زرد، چون برگ درختان مصیبت بار پاییزیم

از تو می پرسم چرا ما؟

در اقیانوس طوفانزای دنیا

چون کشتی بی بادبان و زورق طوفانزده

لنگ لنگانیم

که شاید روزگاری خود به ساحل دست یابیم

از تو می پرسم چرا ما؟

در زندگی بازیچه هستیم

و در میدان جنگ زندگی

آواره هستیم

از تو می پرسم چرا ما؟

با شتاب بی نهایت

سوی کوره راه مرگ و نیستی

خود میگراییم

و یا خود را در آغوش گنه آلود لذت ها

که جز افسوس و احساس ندامت

میوه ای بر ما نمی آرند،می آریم؟

از تو می پرسم چرا ما؟

با هزاران مشکل دیگر

سر در گریبانیم

قسم بر حاکم یکتا-که این آشفتگی ها-

این همه دنیای ننگین-که با صحنه های شرم آور مسموم و رنگین است

((از فقدان ایمان است))

که با فقدان آن اسراف میآید و با اسراف دیگر هیچ!