|
بچه های ارشد ماشین آلات شهرکرد89
|
||
|
مطالب علمی و دلنوشته بچه ها |
یاد گرفتم که : با احمق بحث نکنم و بگذارم در دنیای احمقانه خویش خوشبخت زندگی کند.
با وقیح جدل نکنم چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روحم را تباه می کند .
از حسود دوری کنم چون حتی اگر دنیا را هم به او تقدیم کنم باز هم از من بیزار خواهد بود .
تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح دهم.
از «از دست دادن» نهراسم که ثروت ما به اندازه شهامت ما در نداشتن است.
بیشتر را بر کمتر ترجیح ندهم که قدرت ما در نخواستن و منفعت ما در سبکباری است.
کمتر سخن بگویم كه بزرگی ما در حرفهایی است که برای نهفتن داریم، نه برای گفتن.
از سرعت خود بکاهم، که آنان که سریع تر می دوند،فرصت اندیشیدن به خود نمیدهند. (آهسته و پيوسته)
دیگران را ببینم، تا در دام خویشتن محوری، اسیر نشوم.
و در آخر از کودکان بیاموزم، پیش از آن که بزرگ شوند و دیگر نتوان از آنان آموخت
با وقیح جدل نکنم چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روحم را تباه می کند .
از حسود دوری کنم چون حتی اگر دنیا را هم به او تقدیم کنم باز هم از من بیزار خواهد بود .
تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح دهم.
از «از دست دادن» نهراسم که ثروت ما به اندازه شهامت ما در نداشتن است.
بیشتر را بر کمتر ترجیح ندهم که قدرت ما در نخواستن و منفعت ما در سبکباری است.
کمتر سخن بگویم كه بزرگی ما در حرفهایی است که برای نهفتن داریم، نه برای گفتن.
از سرعت خود بکاهم، که آنان که سریع تر می دوند،فرصت اندیشیدن به خود نمیدهند. (آهسته و پيوسته)
دیگران را ببینم، تا در دام خویشتن محوری، اسیر نشوم.
و در آخر از کودکان بیاموزم، پیش از آن که بزرگ شوند و دیگر نتوان از آنان آموخت
|+|
نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم اردیبهشت ۱۳۹۰ساعت 21:22 توسط مهدی (غیرفعال)
|
درباره وبلاگ
منوی اصلی
نوشته های پیشین
آرشیو موضوعی
نویسندگان
|