شهید مطهری می فرماید: ” عشق روح را از مزیجها و خلطها پاک می کند و به عبارت دیگر عشق تصفیه گر است، صفات رزیله را از قبیل بخل، امساک، جبن، تنبلی،تکبر و عجب را از میان می برد، حقدها و کینه ها را زائل می کند و از بین می برد، گو این که محرومیت و ناکامی در عشق ممکن است به نوبه خود تولید عقده و کینه ها کند.  اثر عشق از لحاظ روحی در جهت عمران و آبادی روح است و از لحاظ بدنی در جهت گداختن و خرابی. اثر عشق در بدن درست عکس روح است. عشق در بدن باعث ویرانی و موجب زردی چهره و لاغری اندام و سقم و اختلال هاضمه و اعصاب است. شاید تمام آثاری که در بدن دارد آثار تخریبی باشد ولی نسبت به روح چنین نیست..!