شلاق می زنند بر زخم‌های دل...

عکس ها، چت‌ها

دو نقطه و ستاره‌های روی کیبورد: بوسه‌های دیجیتالی

دو نقطه و پرانتزها؛ اخم و خنده‌های فانتزی

هزاری هم این آدمک‌های زرد و دیجیتالی غش بکنند و ریسه بروند

یا اشک از دو سوی صورت گردشان مثل باران بهاری ببارد....

دوری دوای خودش را دارد؛ لمس و حضور

مادرها بلد نیستند با این شکلک‌ها بخندند

پدرها معنی پرانتزهای باز و دو نقطه را نمی فهمند

برادرها با شکلک‌های شیطانی،

روح سرکشِ سربه سر گذاشتن‌هایشان آرام نمی گیرد

خواهر‌ها با نقطه خط‌های مورب بغل کردن‌شان نمی آید

لب‌ها و چشم‌های کدام یار

حتی اگر ستاره بارانِ همه کیبوردهای جهان‌شان کنیم،

داغ می شوند؟

این درد دوای خودش را دارد؛ لمس و حضور....