كسي نزد عالمي رفت و از سختي هاي  و مشكلات زندگيش گلايه كرد و از او راه چاره خواست. استاد به او گفت: يك مشت نمك را در يك ليوان آب حل كن سپس بخور. به دستور حكيم عمل كرد اما نتوانست بيش از چند قطره از آن را بنوشد.آن حكيم دوباره به او گفت :همان مقدار نمك را در بشكه اي پر از آب حل كن سپس يك ليوان از آن را بنوش.

اين بار توانست آب را به راحتي يك ليوان را از آن را بنوشد.استاد پرسيد: چطور بود؟ گفت : قابل تحمل بودو خيلي راحت توانستم آن را بنوشم.

حكيم گفت:آن مقدار نمك،سختي هاي زندگي است كه درهر دو ظرف يكسان ريخته شد.سختي و رنج دنيا هميشه و براي همه وجود دارد و اين ظرف وجود ماست كه مزه ي آن را تغيير ميدهد و هر چه ظرفيت ما بيشتر باشدتحمل آن رنج و اندوه براي ما آسانتر ميشود.