روی نیمکت سرد چوبی نشسته ام و به آبی آسمان چشم دوخته ام!!!

کاش زندگی همان بهانه های کودکانه بود.گریه کردن برای آب نباتی ،خندیدن برای عروسکی، قهر کردن برای نخریدن کتاب قصه ای،آشتی کردن بخاطر خریدن مداد رنگی ای،کاش زندگی دلتنگی های کودکانه بود،بازی های بچگانه،شور و شوق های عاشقانه..........

و صدها کاش دیگر...................................................

ولی افسوس!!!زندگی بهانه شده برای خندیدن به بهای گریه کردن دیگران ،قهر کردن با آشتی ها،دلتنگ شدن برای عشق ها و دوستی ها.

از خالی لیوان نمی گویم تا خاطرتان آزرده گردد از خالی لیوان می گویم تا پر لیوان از خاطرتان نرود.قدر لحظه ها را بدانیم. چه خوب چه بد!

خوب!شاید دیگر تکرار نشود.بد!شاید فرصتی برای اندیشیدن به خوب باشد.زندگی راباور کنیم  با کاش و افسوسش با بود و نبودش با زیبا و زشتش!!!

همینه میگن مثبت اندیشی(دقت کنی مثبت هارو اول آوردم تا چشمت دنبال منفی هاش نره!!!)

فکر کنم تا حالا باید حدس زده باشین؟!از سازمان مثبت اندیشی خدمت رسیدم.