و اما عشق آن چیزی نیست که به دنبالش باشیم... عشق جوهری است  که با آن نقاشی شده ایم... عشق خود ما هستیم.... فقط کمی نگاه به درون خویش بیانداز ... می یابیش.... در عشق بدنبال تداوم نباش چون روزی این امتداد تمام می شود... عشق حقیقی همه جا پرتوش مشهود است... عاشق باش.. عاشق آدم ها باش تا بتوانی عاشق هستی باشی... عاشق او که دردانه ی آفرینش است باشی... عشق را... در درون خود داری منتها مدت مدیدی است نگاهی به آن نیانداخته ای... این را من نمی گویم.... تمامی فلاسفه و عرفا می گویند.. کندو کاوی درون خویش کن... تمام صفات بد و خوب خودت را در یاب.... بعد از آنچه بسیار دوست می داری ببخش.... تا روشن شوی... تا دلت تاریک نباشد ... من از همین لحظه شروع کردم.... سکوت.... فکر... لبخند... بخشیدن.... خندیدن.... گریه کردن...پس بسم الله...